Philharmonix

Archona Games was voor ons nog een onbekende uitgever, tot op Spiel 25. Na een korte introductie kwamen we te weten dat deze mensen van Australië zijn. Toeval wil dat wij volgend jaar een reis naar dit verre land plannen, dus we bleven hier iets langer dan normaal babbelen. Ze hadden een visueel zeer aantrekkelijk spel in de aanbieding : Philharmonix. 
 

In Philharmonix kruipen spelers in de huid van orkestmanagers die proberen hun ensemble tot het meest prestigieuze in het exotische Malaya-stelsel te maken. Hun doel: roem en aanzien vergaren door het dirigeren van grootse symfonieën, in de gunst komen te staan van invloedrijke beschermheren, het werven en trainen van muzikanten en het veroveren van de gunst in verschillende regio’s. Het resultaat is een intrigerende mix van strategisch denken, planning en thematische originaliteit.

Het spel verloopt over vijf rondes waarin spelers om de beurt acties kiezen of besluiten te passen. Iedere actie kost een bepaald aantal actiepunten – een systeem dat per ronde varieert en afhankelijk is van de bezetting van de actievelden door andere spelers. Deze dynamiek zorgt ervoor dat je voortdurend moet afwegen: ga ik voor die dure maar krachtige actie, of kies ik meerdere kleinere stappen om flexibeler te blijven? 

Er zijn drie soorten acties: grote (6 stuks), basis- en vrije acties. Grote acties laten spelers bijvoorbeeld hun orkest uitbreiden, nieuwe muzikanten rekruteren, symfonieën componeren of uitvoeren, of beschermheren aantrekken die unieke voordelen bieden. Basisacties draaien meer om verplaatsing tussen de planeten van het Malaya-stelsel en het verdienen van geld. Vrije acties kunnen voor of na je hoofdactie worden uitgevoerd en leveren vaak kleine, maar belangrijke tactische voordelen op – zoals het verlagen van actiepunten of het verplaatsen van je schip.

Een belangrijk onderdeel van het spel is het Band Rating Track, dat de collectieve sterwaardering van je orkest bijhoudt op een piano keyboard. Naarmate je betere muzikanten aantrekt of bestaande traint, stijg je op dit spoor en vergroot je de beloningen bij het uitvoeren van symfonieën. Deze vorm van voortgang geeft spelers een tastbaar gevoel van groei en succes, en versterkt de thematische band tussen strategie en muzikale opbouw. 

Wanneer een speler besluit te passen, ontvangt hij geld of ervaringspunten op basis van de overgebleven actiepunten. De timing van het passen is cruciaal: wie eerder stopt, krijgt een betere positie voor de volgende ronde, maar riskeert dat anderen nog grote stappen zetten. Na vijf rondes volgt de eindtelling, waarbij punten worden toegekend voor behaalde doelstellingen, regionale meerderheden en resterend geld. De speler met de meeste prestige wordt uitgeroepen tot de ultieme orkestleider van het sterrenstelsel.

Philharmonix is een middelzwaar tot zwaar eurospel dat zich onderscheidt door zijn originele thema en sterke mechanische samenhang. De combinatie van orkestbeheer en ruimteverkenning klinkt op papier vreemd, maar werkt verrassend goed. De voortdurende puzzel van het beheren van actiepunten en het kiezen van de juiste volgorde van acties zorgt voor een bevredigende strategische diepgang. Er zijn verschillende wegen naar de overwinning, wat uitnodigt tot herhaald spelen: focus je op het trainen van muzikanten, het winnen van regionale dominantie of het verzamelen van invloedrijke beschermheren – elke strategie voelt betekenisvol. 

De interactie tussen spelers is subtiel maar aanwezig: doordat actievelden duurder worden naarmate ze vaker gebruikt worden, beïnvloedt iedere keuze de opties van de anderen. Dit maakt Philharmonix niet tot een direct competitief spel, maar wel tot een constant spanningsveld van timing en opportunisme.

Qua productie scoort Philharmonix eveneens hoog. De spelcomponenten ogen verzorgd. Elk spelersbord bevat twee podia voor muzikanten, en de componenten zijn mooi vormgegeven.  Het enige puntje van kritiek is dat de podia bij vaak spelen snel kunnen stuk gaan, zeker als er vaak muzikanten worden ingestoken en uitgetrokken. De illustraties van Daniel Cunha ademen sfeer en humor: buitenaardse muzikanten, kleurrijke planeten en excentrieke beschermheren geven het spel een vrolijke en fantasierijke uitstraling die contrasteert met de serieuze strategische kern. 

Toch is Philharmonix geen spel voor iedereen. De leercurve is vrij steil: nieuwe spelers kunnen overweldigd raken door de hoeveelheid keuzes en regels. Bovendien duurt een potje met volle bezetting al snel twee tot drie uur, wat niet ideaal is voor wie korte, luchtige spellen verkiest. Ook kan er sprake zijn van downtime, vooral wanneer een speler vroeg past en moet wachten tot de rest klaar is met hun beurt. Deze situatie deed zich echter niet voor met 2 spelers.

Desondanks biedt Philharmonix een unieke en meeslepende spelervaring voor liefhebbers van zwaardere eurogames. De combinatie van thematische originaliteit, diepgaande keuzes en prachtige vormgeving maakt het tot een spel dat zijn plaats verdient in de collectie van elke strategische veelspeler. Philharmonix is niet zomaar een spel over muziek – het is een zorgvuldig gecomponeerde symfonie van planning, timing en ambitie. 

Philharmonix is een verrassend harmonieuze mix van ruimteverkenning en orkestbeheer, waarin elke zet voelt als een noot in een groter muzikaal meesterwerk. Wie bereid is om de regels te leren en de tijd te nemen, wordt beloond met een rijke, strategische ervaring die – net als een goede symfonie – vraagt om een herhaling. Wij zijn alvast fan. Must play voor echte gamers.

Dit spel werd geschonken door Archona Games en is vanaf november te spelen bij Het Geel Pionneke.

Aantal spelers : 1 - 4
Leeftijd : vanaf 13 jaar
Speelduur :  60 - 150 min
Bekijk op Instagram