Wolf Street

Wolf Street is een snel, chaotisch en vooral sociaal bordspel waarin geld, risico, waarin onderhandelen, snel handelen en een flinke dosis geluk centraal staan. In dit spel kruip je in de huid van een investeerder of een manager. Beide rollen hebben een ander doel, maar uiteindelijk draait alles om één ding: zoveel mogelijk geld verdienen. Het spel is een nieuwe uitvoering van het oudere Panic on Wall Street! en werd in 2025 opnieuw uitgebracht. Het grote verschil met veel economische spellen is dat je niet rustig op je beurt je acties uitvoert. Integendeel: tijdens de belangrijkste fase van het spel begint iedereen tegelijk te onderhandelen. Dat zorgt voor behoorlijk wat animo aan tafel, maar houdt ook het hele spelgebeuren boeiend gezien de dode wachtmomenten tijdens de tactische keuzes van je medespelers wegvallen. 

Bij aanvang van het spel worden verdeeld over twee groepen: de investeerders proberen hun geld zo goed mogelijk te beleggen terwijl de managers proberen bedrijven te bemachtigen en deze vervolgens zo aantrekkelijk mogelijk aan investeerders te verkopen. Iedere groep heeft dus zijn eigen doel, en uiteindelijk ook zijn eigen winnaar: de rijkste speler van elke groep is de winnaar van die groep. Je speelt dus niet noodzakelijk rechtstreeks tegen iedereen aan tafel.

Als investeerder beschik je over geld waarmee je kunt investeren in verschillende bedrijven.

Je probeert een goede deal te sluiten met een manager. Daarbij kijk je natuurlijk naar het risico en de mogelijke opbrengst van het bedrijf.
Een belangrijk onderdeel van het spel is dat je niet zomaar een aandeel koopt. Je moet onderhandelen over hoeveel je betaalt en welk bedrijf je krijgt. Een goede investeerder probeert dus:
- interessante bedrijven te vinden;
- niet te veel te betalen;
- risico's goed in te schatten;
- verschillende investeringen te combineren;
- en vooral niet al zijn geld kwijt te raken.

De managers hebben een heel andere taak.
Zij proberen bedrijven te bemachtigen via veilingen. Daarna moeten ze investeerders overtuigen om in hun bedrijven te investeren.
Een manager wil dus zoveel mogelijk geld verdienen aan de transacties, maar moet er tegelijkertijd voor zorgen dat zijn bedrijven aantrekkelijk genoeg zijn. Ook het verzamelen van verschillende soorten bedrijven kan belangrijk zijn, omdat bepaalde combinaties aan het einde extra geld kunnen opleveren.

Wolf Street bestaat uit 5 spelrondes:

1. Onderhandelen

2. Investeringen vastleggen

3. De markt laten bewegen

4. Inkomsten en kosten afhandelen

5. Nieuwe bedrijven veilen

Na de vijfde ronde wordt het geld geteld.

De leukste fase van het spel is de onderhandelingsfase. Bereid je voor op chaos, en luister goed om de beste deal te kunnen smeden. Iedere onderhandelingsronde duurt ongeveer twee minuten, waarin iedereen vanalles tegelijk probeert te fixen en dus ook allemaal door elkaar babbelt om elkaar aandacht te trekken en een deal te scoren. 
Je kan onderhandelen, aanbiedingen doen, veranderen van gedachten en proberen een betere deal te krijgen.

Wanneer beide spelers akkoord gaan, kunnen ze de deal vastleggen.
En dan begint het volgende probleem: de markt beweegt constant, dus was het wel zo'n goeie deal?  Na het onderhandelen worden de verschillende bedrijven beïnvloed door de markt. Er zijn verschillende soorten bedrijven, elk met een eigen risiconiveau.
De bijbehorende dobbelstenen bepalen hoe de waarde of opbrengst van de verschillende bedrijven verandert. Sommige bedrijven zijn relatief stabiel, terwijl andere bedrijven veel sterker kunnen stijgen of dalen. Dat betekent dat een investering die er fantastisch uitzag vóór de dobbelsteenworp plotseling een ramp kan worden. (En omgekeerd natuurlijk ook.)
Je kunt dus perfect onderhandeld hebben...
...en vervolgens door één slechte worp alles zien in elkaar storten... 

Na de marktbeweging wordt bekeken hoeveel inkomsten de verschillende bedrijven opleveren. Investeerders ontvangen geld wanneer hun investeringen goed presteren.
Slechte prestaties daarentegen, kósten net geld. Daarna worden de afgesproken managementkosten betaald. Hierdoor ontstaat een interessante situatie: de manager wil een zo hoog mogelijke vergoeding, terwijl de investeerder juist zo weinig mogelijk wil betalen.

Na de inkomsten volgt de veilingfase.
De managers proberen nieuwe bedrijven te bemachtigen door middel van een geheime bieding. Iedere manager bepaalt hoeveel hij bereid is te betalen en legt zijn bod vast.
Daarna worden de biedingen bekendgemaakt.
De hoogste biedingen krijgen de beschikbare bedrijven, deze kunnen in volgende rondes opnieuw gebruikt worden om investeerders aan te trekken.

Wolf street bevat dus een stevige portie denkwerk en risico-analyse: je moet voortdurend keuzes maken: ga ik voor zekerheid of risico? Een stabiel bedrijf levert misschien minder op, maar de kans op een enorme financiële klap is kleiner.
Een risicovol bedrijf kan daarentegen veel geld opleveren. Maar als de markt de verkeerde kant op gaat zie je je centen misschien nooit meer terug. 

Maar geluk blijft belangrijk. De dobbelstenen kunnen immers zelfs de beste strategie volledig door elkaar gooien. Een ander leuk element is dat Wolf street in een grotere groep spelers (tot 11 personen) kan gespeeld worden. Een klasse waarbinnen de partspellen meestal hoogtij vieren dus een bordspelalternatief is altijd leuk. Een voor tactische spelers minder punt is dat de dobbelworp al je tactiek teniet kan doen en geluk dus een grote factor is binnen Wolf street. Maar is die onvoorspelbaarheid nu net geen typische eigenschap van de beurs, en dus een passend spelelement binnen een bordspel in dat thema ? 

Dit spel werd geschonken door Broadway Games en kan vanaf heden gespeeld worden bij Het Geel Pionneke.

Aantal spelers:  3 –  11

Leeftijd: vanaf 15 jaar 

Speelduur: 40 minuten